Over de eendenman en een nobelprijs voor idiote wetenschap.

je moet wat, met die drukte...

Niet alleen Eppie&Eppie hier van ‘het gekste idee van Nederland’ zijn geïnteresseerd in ‘gekke ideeën’. Al eerder hadden we het over het ‘instituut voor briljante mislukkingen’ en het ‘instituut voor idiote Ideeën’. Echter, ook gerenommeerde kennisinstellingen als Harvard houden zich bezig met gekke ideeën.

Zij hebben namelijk de Ig Nobelprijs in het leven geroepen. Deze prijs wordt uitgereikt aan wetenschappelijk onderzoek, dat aanzet tot lachen en denken. Zoals het onderzoek naar de vraag: ‘waarom spechten nooit hoofdpijn krijgen’.

Kan niet missen, dit jaar was een Nederlander de gelukkige winnaar! De vaste kijker van ‘de wereld draait door‘ heeft hem wel voorbij zien komen: de eendenman! De directeur van het Rotterdams Natuurhistorisch Museum.

Hij deed onderzoek naar homofiele necrofilie bij eenden (en duiven) en ander raar dierengedrag. Of het boek (de eendenman) de moeite van het lezen waard is, kan ik u niet uit ervaring vertellen. Maar het optreden van de beste man in ‘de wereld draait door’ doet het beste vermoeden…(zie van minuut 40 tot 50).

OVER DRAKEN OP EEN T-SHIRT EN ZES SHOTJES VODKA

zoiets, maar dan op een t-shirt

Draken, Piraten en Tatoeages
Ik zou die dag ergens in De Pijp een koffietje gaan drinken. Bij de ingang van het café lag op een tafel een stapel krantjes en flyers met wat er die maand allemaal te doen was. Ineens had ik een ansichtkaart vast, met daarop een tekening van een lichtblauw t-shirt met een plaatje van een naakte vrouw verstrengeld met een vuurspuwende draak, piratentatoeage-stijl.

Kontzak
Dat t-shirt wilde ik wel. Op de achterzijde van de kaart stond niets. Oh wacht, in de hoek stond heel klein een vaag websiteadres. Ik stak de kaart in mijn kontzak en dacht er verder niet meer over na. De koffie was klaar.

Snippertje
Een paar dagen later dwarrelde een snippertje uit mijn broek na een bezoekje aan de wasmachine. Met daarop moeilijk leesbaar het vage websiteadres. Ik kijken en jawel hoor, op die website las ik hoe ik dat exclusieve t-shirt kon bemachtigen. Ik moest een internationaal nummer bellen. Uit de VS. Voor verdere instructies.

De Havenkroeg
Vanaf een vooraf ingesproken bandje hoorde ik een krakende Amerikaanse stem mij vertellen dat ik – als ik dat felbegeerde t-shirt wilde hebben – alleen het volgende hoefde te doen: 1) maandagavond 22.00 uur mij aan de bar melden van ‘De Havenkroeg’ in Rotterdam. 2) honderd Amerikaanse dollars in cash meenemen.

Handelaren en Hoeren
Maandag om tien uur precies loop ik met honderd dollar cash in mijn kontzak naar de barman van De Havenkroeg, een of ander obscure internationale ontmoetingsplaats in Rotterdam voor zeelieden, handelaren, muzikanten, hoeren en andere dorstigen.

Zes Shotjes Vodka
Ik zeg “Ik kom voor mijn t-shirt” en als reactie daarop spuugt de barman een keer flink op de toog. Met een doekje veegt hij de boel schoon. Dat dan weer wel. De beste man zet zes shotglaasjes voor mijn neus, vult ze tot de rand met vodka en gebaart dat ik ze op moet drinken.

Kale Kleerkast
De wodka’s zijn naar binnen. Ik kijk omhoog en zie dat de barman mij wijst op een of andere kale kleerkast die aan de hoek van de bar aan een whisky zit te lurken. Lichtelijk aangeschoten schuifel ik in zijn richting. “Mijn t-shirt?” probeer ik voorzichtig.

Donker Steegje
De kleerkast pakt mij direct bij mijn nekvel en sleept me door de achterdeur die – echt waar – uitkomt op een donker steegje. Met zijn linkerhand houdt hij me in een ijzeren greep en met zijn rechterhand begint hij als een dolle in mijn zakken te graaien. Als hij alle honderd dollars heeft buit gemaakt laat hij me los en begint hij, als een baby want zonder tanden, te lachen.

“Wat voor maat heb je? Medium?”

Tien minuten later zit ik in de tram richting station met mijn zuurverdiende nieuwe shirt. Met een gevoel dat moeilijk valt te omschrijven. Ik weet nog wel dat ik dacht:

‘Poe hee, Wat een gek idee’